لیزینگ در حقوق ایران چیست و چه انواعی دارد؟ (راهنمای کاربردی) 1) تعریف و مبنای حقوقی لیزینگ - لیزینگ در حقوق ایران بهطور مشخص در قانون خاص مستقل تعریف نشده، ولی مبنای آن در مقررات شورای پول و اعتبار، آییننامهها و دستورالعملهای بانک مرکزی، و رویه عملی شرکتهای لیزینگ است. در حقوق مدنی، ماهیت لیزینگ عموماً ترکیبی/تلفیقی از عقد اجاره با اختیار خرید (Hire-Purchase) یا بیع اقساطی همراه با شرط تملیک تدریجی تلقی میشود. - مهمترین اسناد و مقررات: - دستورالعمل تاسیس، فعالیت و نظارت بر شرکتهای لیزینگ (اعتباری-اجارهای) مصوب بانک مرکزی (آخرین نسخههای ابلاغی بانک مرکزی و شورای پول و اعتبار). - مصوبات شورای پول و اعتبار درباره ضوابط ناظر بر شرکتهای لیزینگ و نسبتهای نظارتی. - قانون مدنی (مواد 466 به بعد درباره اجاره؛ مواد 338 به بعد درباره بیع؛ قواعد شروط ضمن عقد و خیارات). - قانون عملیات بانکی بدون ربا و آییننامههای اجرایی آن در خصوص ابزار «اجاره به شرط تملیک». - در بخش دولتی/عمومی، برای برخی حوزهها همچون حملونقل یا تجهیزات، ممکن است بخشنامهها و آییننامههای تخصصی نیز وجود داشته باشد. 2) ارکان و ساختار حقوقی - طرفین: شرکت لیزینگ (مؤسسه اعتباری غیر بانکی تحت نظارت بانک مرکزی) و مشتری (مستأجر/متقاضی). - موضوع: عین معین قابل استهلاک و بهرهبرداری (خودرو، ماشینآلات، تجهیزات پزشکی، صنعتی، اموال سرمایهای). - مالکیت: در اغلب الگوها، مالکیت ابتدا با لیزینگ است
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری