در قراردادهای لیزینگ (واگذاری استفاده از کالا/دارایی در برابر اقساط)، حقوق و تعهدات طرفین عمدتاً بر پایه قرارداد خصوصی، آییننامهها و بخشنامههای بانک مرکزی (برای شرکتهای لیزینگ تحت نظارت)، و بهطور عام قواعد قانون مدنی و قانون تجارت تنظیم میشود. در ایران، هرچند قانون خاص جامع لیزینگ بهصورت یکپارچه وجود ندارد، اما چارچوب عرفی و حقوقی آن از این منابع تبعیت میکند. مهمترین تعهدات هر طرف بهطور خلاصه: تعهدات اصلی شرکت لیزینگ (موجر/واگذارنده) - تأمین و تملک کالا/دارایی موضوع لیزینگ: خرید یا تأمین قانونی مورد اجاره مطابق مشخصات توافقشده و تحویل آن در موعد مقرر. مبنا: اصل لزوم وفای به عهد (مواد 219 و 220 قانون مدنی) و قواعد تسلیم مبیع/عین مستأجره. - تحویل عین سالم و قابل استفاده: تحویل مورد لیزینگ در وضعیت قابل انتفاع مطابق اوصاف قرارداد. در صورت وجود عیب مؤثر، مسئولیت بر اساس قواعد عیب (مواد 422 به بعد ق.م) یا ضمانتهای قراردادی. - انتقال منافع (نه لزوماً مالکیت): در لیزینگ عملیاتی، منافع به مستأجر منتقل میشود؛ مالکیت نزد لیزینگ میماند. در لیزینگ سرمایهای با اختیار تملیک، انتقال م
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری