در لیزینگ (بهویژه لیزینگهای اعتباری برای خودرو، ماشینآلات، تجهیزات و املاک)، اخذ وثایق و تضمینها برای پوشش ریسک عدم پرداخت اقساط و حفظ منافع شرکت لیزینگ شرط اساسی است. چارچوب کلی بر پایه قانون عملیات بانکی بدون ربا 1362، آییننامه و دستورالعملهای بانک مرکزی درباره شرکتهای لیزینگ (مؤسسات واسپاری)، و قواعد عمومی قراردادها در قانون مدنی و قانون تجارت است. مهمترین وثایق و تضمینهای متعارف در لیزینگ در ایران به شرح زیر است: 1) حق مالکیت و حق استرداد موضوع لیزینگ - متعارفترین تضمین: شرکت لیزینگ تا پایان اقساط، مالک قانونی مال موضوع لیزینگ باقی میماند. انتقال منافع به مستأجر (متقاضی) است ولی عین مال در تملک مؤسسه میماند. - در صورت نکول: شرکت حق استرداد و جمعآوری مال را دارد؛ این حق معمولاً در قرارداد با بند «انفساخ/فسخ قهری در صورت عدم پرداخت» و «حق توقیف و استرداد» تصریح میشود. - مبنای حقوقی: قواعد عمومی اجاره و بیع شرطی/اجاره به شرط تملیک مطابق مواد 10 و 219 قانون مدنی (اصل آزادی قراردادها و لزوم قراردادها) و رویه حاکم بر اجاره به شرط تملیک در مقررات بانکی. 2) رهن مال موضوع لیزینگ (در مواردی که به نام مستأجر ثبت میشود) - در برخی اقلام (مثلاً خودرو صفر کیلومتر که به نام مستأجر پلاک میشود یا املاک که سند باید منتقل شود)،
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری