اختلافات ناشی از لیزینگ با چه روش‌هایی حل می‌شود؟

حل‌وفصل اختلافات ناشی از قراردادهای لیزینگ در ایران، بسته به مفاد قرارداد و نوع اختلاف، از مسیرهای زیر انجام می‌شود. پیشنهاد عملی این است که در متن قرارداد، سازوکار حل اختلاف را به‌صورت شفاف درج کنید تا از اطاله دادرسی و هزینه‌های اضافی جلوگیری شود. 1) مذاکره و سازوکارهای درون‌قراردادی - درج بند حل اختلاف: پیش‌بینی مراحل تدریجی مانند مذاکره مدیران، مهلت‌های پاسخ‌گویی، و ارجاع به کارشناس مرضی‌الطرفین یا هیأت سازش. - کارشناس/کارشناسی: در اختلافات فنی (مثلاً ارزیابی خسارت یا ارزش باقیمانده)، می‌توان ارجاع اختلاف به کارشناس رسمی دادگستری یا کارشناس توافقی را در قرارداد شرط کرد. مواد 257 به بعد قانون آیین دادرسی مدنی درباره کارشناسی قابل استناد است. 2) داوری (Arbitration) - امکان توافق بر داوری در متن قرارداد لیزینگ بسیار رایج است. به موجب مواد 454 تا 501 قانون آیین دادرسی مدنی، طرفین می‌توانند همه یا بخشی از اختلافات را به داور واحد یا هیأت داوری ارجاع دهند. - مزایا: سرعت، محرمانگی، تخصصی بودن رسیدگی؛ معایب: هزینه داور و محدودیت‌های اعتراض. - لازم‌الرعایه: - شرط داوری باید صریح و غیرمبهم باشد (ماده 454). - در صورت بروز اختلاف، تعیین داور و حدود ا