پاسخ کوتاه: در حقوق ایران، «قرض با بهره» از حیث شرطِ سود (بهره) نامشروع و باطل است، اما اصل عقد قرض صحیح باقی میماند و فقط شرطِ سود بیاثر میشود. بنابراین طلبکار حق مطالبه اصل مبلغ قرض را دارد، ولی حق مطالبه بهره را ندارد؛ مگر آنچه قانوناً در قالب دیگری (مثل وجهالتزام متناسب برای تأخیر تأدیه در دعاوی تجاری خاص یا خسارت تأخیر تأدیه موضوع ماده 522 ق.آ.د.م) پیشبینی شده باشد. مبنای قانونی و فقهی: - قانون مدنی: - ماده 648: قرض تملیکی است؛ مقترض مالک میشود و مثل آن را باید رد کند. - ماده 190 و 232 و 233: شرایط صحت معاملات و بطلان شروط نا
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری
