در حقوق ایران «قصد فرار از دین» بهطور عام به معنای انجام اقدامی از سوی بدهکار است که با علم به وجود دین و با هدف اضرار به داین (طلبکار) و جلوگیری از وصول طلب، دارایی خود را از دسترس طلبکار خارج کند یا وضعیت خود را بهگونهای تغییر دهد که اجرای طلب دشوار یا غیرممکن شود. این مفهوم هم در حقوق مدنی (معاملات بهقصد فرار از دین) و هم در حقوق کیفری/ثُبتی (مانند صدور چک یا نقلوانتقال اموال برای اضرار به طلبکاران) مطرح است. مبانی و مستندات قانونی: - ماده 218 قانون مدنی و ماده 4 قانون اصلاح موادی از قانون مدنی (مصوب 1370): معامله بهقصد فرار از دین، در برابر طلبکار قابل ابطال است؛ اگر معامله صوری یا همراه با تبانی برای اضرار به داین باشد، غیرنافذ/باطل تلقی میشود. ملاک، وجود دین، علم بدهکار به دین و قصد اضرار به داین است. - ماده 218 مکرر قانون مدنی: هرگاه طلبکار ثابت کند که معامله بهمنظور فرار از دین و با تبانی انجام شده، میتواند ابطال آن را بخواهد؛ تصرفات بعدی منتقلالیه نیز در صورت علم او به قصد فرار از دین، ق
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری