برای دفاع مؤثر در برابر ادعای «صدور چک به قصد فرار از دین»، باید اول روشن کنیم که قصد فرار از دین چگونه احراز میشود و سپس با تمرکز بر ارکان قانونی و عناصر اثبات، به تضعیف ادعا بپردازیم. مبانی قانونی مرتبط عمدتاً در ماده 21 قانون نحوه اجرای محکومیتهای مالی مصوب 1394 (و اصلاحات بعدی)، ماده 4 همان قانون (در خصوص معاملات به قصد فرار از دین)، و اصول کلی ادله اثبات دعوا در قانون آیین دادرسی مدنی و نیز قواعد امارات قضایی نهفته است. اگرچه ماده 4 صراحتاً درباره معاملات به قصد فرار از دین است، در رویه، معیارهای آن برای صدور اسناد تجاری (از جمله چک) هم به عنوان اماره قصد فرار از دین به کار گرفته میشود. 1) ارکان و عناصر لازم برای احراز قصد فرار از دین - وجود دین سابق یا حداقل مطالبهشده/محتمل: باید ثابت شود در زمان صدور چک، دین مسلم، مستقر یا دستکم مورد مطالبه و قابل پیشبینی بوده است. اگر دین بعد از صدور چک ایجاد شده یا اساساً محقق/مستقر نبوده، رکن نخست مخدوش است. - عمل حقوقی مؤثر در تضعیف امکان وصول دین: صدور چک به نفع ثالث به نحوی که منتهی به انتقال مال/اعتبار و کاهش امکان وصول طلب داین اصلی شود. معیار مشابه ماده 4 قان
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری
