در مقام دفاع در دعوای «صدور چک به قصد فرار از دین» (موضوع ماده 21 مکرر قانون صدور چک و قواعد عام فرار از دین در قانون مدنی و قانون نحوه اجرای محکومیتهای مالی)، علاوه بر دفاعهای ماهوی، میتوان مجموعهای از ایرادات شکلی را مطرح کرد. مهمترین ایرادات شکلی عبارتاند از: 1) ایراد lack standing (سمت و ذینفع بودن خواهان) - فقدان ذینفعی و انتساب دین: اگر خواهان نتواند وجود دین، قطعیت آن یا انتساب آن به خوانده را در زمان صدور چک ثابت کند، دعوا از حیث ذینفعی با اشکال مواجه است (مواد 2 و 51 قانون آئین دادرسی مدنی). - اقامه دعوا توسط شخص فاقد سمت (نماینده بدون وکالت معتبر، پایان اختیار وکیل، یا شرکت/مؤسسه بدون ارائه مدارک ثبتی و اختیارنامه معتبر)؛ مواد 32، 35، 51 و 89 ق.آ.د.م. 2) ایراد به صلاحیت دادگاه - صلاحیت محلی: محل اقامت خوانده یا محل وقوع عمل حقوقی/وحدت با دعوای اصلی. در دعاوی غیرمالی مرتبط، ملاک ماده 11 و در موارد خاص ماده 13 ق.آ.د.م قابل استناد است. اگر چک مستند دعواست، صرف محل بانک محالعلیه بدون ارتباط کافی ممکن است برای صلاحیت کفایت نکند، مگر دعوای مربوط به خود چک مطرح باشد. - صلاحیت ذاتی: اگر دعوا به شکل مستقل «ابطال/عدم نفوذ معامله به قصد فرار از دین» طرح شده باشد، رسیدگی با دادگاه حقوقی است؛ طرح آن در شورا یا مراجع کیفری ایراد ذاتی دارد (مواد 10 و 12 ق.آ.د.م). 3) ایراد به نحوه تقد
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری