راهنمای عملی اجرای رأی دادگاه ایران علیه شرکت خارجی خلاصه - اصل امکان: آرای قطعی دادگاههای ایران علیه اشخاص حقوقی خارجی قابل اجراست، مشروط به وجود اموال یا محل اجرای حکم در قلمرو حاکمیت ایران یا امکان شناسایی و اجرای حکم در خارج. - مبناهای قانونی: قانون اجرای احکام مدنی 1356، قانون آیین دادرسی مدنی 1379 (بهویژه مواد صلاحیت و ابلاغ)، قانون تجارت، کنوانسیونها و معاهدات دوجانبه (در صورت وجود)، اصل عمل متقابل در شناسایی و اجرای احکام در خارج. 1) پیشنیازها برای قابلیت اجرا در ایران - قطعیت رأی: باید قطعی یا لازمالاجرا باشد (ق.ا.ا.م، مواد 1 و 34 به بعد). - ابلاغ صحیح: به شرکت خارجی باید ابلاغ واقعی/قانونی معتبر انجام شده باشد. برای طرف خارجی، ابلاغ از طریق: - نشانی نمایندگی یا شعبه در ایران (در صورت وجود)؛ - وکیل منتخب در ایران؛ - تشریفات ابلاغ بینالمللی از طریق وزارت امور خارجه/قوه قضائیه، کنوانسیون 1965 لاهه (اگر ایران و کشور مقصد عضو و روابط برقرار باشد؛ ایران عضو نیست ولی برخی معاهدات دوجانبه دارد)، یا از طریق نیابت قضایی (ق.آ.د.م مواد 291 به بعد). - صلاحیت دادگاه ایران: بر پایه قواعد صلاحیت محلی و نسبی (مواد 11، 13، 23 و 28 ق.آ.د.م) و شروط قراردادی صلاحیت/داوری. اگر قرارداد حاوی شرط داوری بینالمللی باشد، ممکن است دادگاهها خود را صالح ندانند (قانون داوری تجاری بینالمللی 1376). - عدم تعارض با نظم عمومی: رأی نباید مخالف نظم عمومی و اخلاق حسنه باشد (اصل کلی در اجرای احکام). 2
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری