برای پیشگیری از بروز اختلاف با طرف خارجی و کاهش ریسک دعوا، مهمترین اقدام، تنظیم قرارداد دقیق و قابل اجراست. در عمل، درج شروط زیر توصیه میشود. هر بند را با توجه به نوع همکاری و محل اجرای قرارداد سفارشیسازی کنید. 1) شرط زبان، حاکمیت قانون و تفسیر - زبان رسمی قرارداد: صریحاً تعیین کنید کدام زبان ملاک است (مثلاً انگلیسی) و در صورت دو زبانه بودن، نسخه حاکم کدام است. این امر از تعارض تفسیری میکاهد. - قانون حاکم: صریحاً «قانون حاکم» را تعیین کنید (مثلاً قانون ایران یا حقوق یک نظام حقوقی بیطرف مثل حقوق سوئیس/انگلیس). انتخاب قانون، مطابق اصول حقوق بینالملل خصوصی ایران، معتبر است مگر خلاف نظم عمومی و قواعد آمره ایران باشد. استناد: ماده 968 قانون مدنی (اصل تابعیت قرارداد از قانون محل وقوع، مگر طرفین خلاف آن شرط کنند)، رویه پذیرفتهشده داوری و اصل حاکمیت اراده. - قاعده تفسیر: قاعده تفسیر به نفع متعهد علیه (contra proferentem) یا تقدم شروط خاص بر عام را تصریح کنید. 2) شرط فورسماژور و دشواری اجرای قرارداد - تعریف دقیق فورسماژور (تحریمها، محدودیتهای ارزی، اپیدمی، جنگ، تغییرات بنیادین مقررات صادرات/واردات). - تکالیف طرف متأثر: اعلام ظرف مهلت مشخص، تلاش معقول برای رفع اثر، ارائه مدارک. - آثار: تعلیق اجرا، تمدید مهلت، یا حق فسخ پس از مدت معین. - بند Hardship (دشواری غیرمتعارف): بازنگری قیمت/زمانبندی در صورت تغییرات شدید نرخ ارز، تعرفهها یا هزینههای حمل. 3) شرط پرداخت، تضمینها و مدیریت ریسک ارزی - ارز پرداخت، نرخ تبدیل، هزینههای بانکی و مکان پرداخت را مشخص کنید. در ایران، رعایت مقررات ارزی و تجار
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری