پاسخ کوتاه: اگر قرارداد شما با شرکت خارجی بهدرستی تنظیم شده، معمولاً داوری بینالمللی برای اختلافات تجاری با طرف خارجی مناسبتر از دادگاههای ایران است؛ مگر در مواردی که به دلایل هزینه، دسترسی به عدالت، یا ماهیت حق (مثل حقوق مصرفکننده یا دعاوی کوچک) رجوع به دادگاه داخلی منطقیتر باشد. انتخاب درست باید با درنظرگرفتن امکان اجرای رأی در خارج، بیطرفی مرجع، سرعت، هزینه، ادله شما، و شروط قراردادی انجام شود. راهنمای عملی گامبهگام: 1) ابتدا مفاد قرارداد را بررسی کنید - شرط حلوفصل اختلاف: وجود یا عدم وجود شرط داوری (arbitration clause) یا انتخاب صلاحیت دادگاه (jurisdiction clause). - قانون حاکم: آیا قانون ایران یا قانون دیگری تعیین شده است؟ - محل اجرای تعهد و داراییهای طرف خارجی: برای اجرای رأی اهمیت اساسی دارد. 2) اگر شرط داوری دارید - اصل اعتبار: مطابق ماده 454 به بعد قانون آیین دادرسی مدنی و قانون داوری تجاری بینالمللی 1376 (ماده 1 و 19)، شرط داوری معتبر است مگر خلاف نظم عمومی/غیرقابل ارجاع بودن دعوا. - قابلیت اجرا در خارج: ایران عضو کنوانسیون نیویورک 1958 است؛ آرای داوری خارجی در کشورهای عضو قابل شناسایی و اجراست (مشروط به استثنائات ماده V کنوانسیون). این مزیت کلیدی نسبت به احکام دادگاههای ایران است که ممکن است در خارج قابل اجرا نباشند مگر معاهده معاضدت قضایی وجود داشته باشد. - انتخاب نهاد و قواعد:
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری