اصل صحت، اصل لزوم و استصحاب بقای عقد، پشتوانه دفاع از اعتبار معاملهاند. استناد به این اصول تا زمانی کارساز است که دلیل قوی بر صوری بودن ارائه نشود. در دعاوی «صوری بودن معامله»، بار اثبات ادعای صوری بودن با مدعی است (ماده 1257 قانون مدنی و مواد 194 و 197 قانون آیین دادرسی مدنی). برای دفاع از صحت معامله، به مجموعهای از اصول و قواعد میتوان استناد کرد که هم ناظر به اصل صحت معاملاتاند و هم قرائن و ادله مؤید قصد واقعی طرفین. مهمترین اصول و مبانی دفاعی عبارتاند از: 1) اصل صحت و اصل لزوم - اصل صحت: مطابق ماده 223 قانون مدنی «هر معامله که واقع شده باشد محمول بر صحت است مگر اینکه فساد آن معلوم شود». این اصل نقطه اتکای اصلی دفاع است و مدعی صوری بودن باید خلاف آن را با ادله معتبر اثبات کند. همچنین اصل صحت در اعمال حقوقی از قواعد فقهی و حقوقی پذیرفتهشده است. - اصل لزوم: برابر ماده 219 قانون مدنی، عقود لازم هستند مگر اینکه به رضای طرفین اقاله یا به علت قانونی فسخ شوند. استناد به لزوم، مفاد معامله را تثبیت میکند و ادعای صوری بودن را که در پی نفی آثار عقد است، در موضع دفاعی قرار میدهد. 2) اصل نسبی بودن آثار عقد و اصالت اراده - اصل نسبی بودن: آثار عقد اصولاً بین طرفین و قائممقام قانونی آنان
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری