در دعاوی «صوری بودن معامله»، هدف خواهان اثبات این است که عقد واقعشده، ظاهری و بدون قصد واقعی انتقال بوده (یا برای فرار از دین/فرار از قانون انجام شده) و اثر حقوقی ندارد. شما در مقام خوانده باید در لایحه دفاعیه بهنحو مستند و منسجم، ارکان قصد واقعی، جدیت و اجرای معامله را اثبات کنید و به ضعف ادله طرف مقابل بتازید. نکات کلیدی: 1) مبانی حقوقی و بار اثبات - اصل صحت و لزوم: مطابق ماده 223 و 219 قانون مدنی، اصل بر صحت و لزوم قراردادهاست. کسی که ادعای صوری بودن دارد باید خلاف ظاهر را ثابت کند. به این اصل صراحتاً استناد کنید. - قصد و رضا: ماده 190 و 191 قانون مدنی؛ وقوع عقد با قصد انشاء و اعلان آن محقق میشود. مدعی صوری بودن باید فقدان قصد واقعی را ثابت کند. - نظم ادله: به ماده 1257 قانون مدنی (بار اثبات بر عهده مدعی) و مواد 194 تا 197 قانون آیین دادرسی مدنی (تکلیف ارائه دلیل و اثبات ادعا) اشاره کنید. - تمایز معامله صوری با معامله به قصد فرار از دین: اگر طرف مقابل به ماده 218 یا 218 مکرر (فرار از دین) استناد کند، باید سوءنیت و علم طرفین به اضرار طلبکاران را ثابت کند. شما میتوانید حسن نیت و معوض بودن معامله و قیمت متعارف را برجسته کنید. دعوای صوری بودن باطل مطلق است؛ دعوای فرار از دین در صورت اثبات، غیر قابل استناد نسبت به بستانکار زیاندیده است. 2) ساختار پیشنهادی ل
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری
