صلحنامه چیست و چه تفاوتی با بیع دارد؟ 1) تعریف و مبنای قانونی صلحنامه - صلح در حقوق ایران نهادی است که به موجب آن، طرفین برای رفع نزاع موجود یا جلوگیری از اختلاف احتمالی، یا حتی صرفاً برای انتقال یا اسقاط حقی، توافق میکنند. مبنای قانونی آن مواد 752 تا 770 قانون مدنی است. - ماده 752 ق.م.: صلح ممکن است در مورد رفع تنازع موجود یا جلوگیری از تنازع احتمالی یا در مورد معامله و غیر آن واقع شود. - صلح، یک عقد لازم است (بهطور معمول غیرقابل فسخ یکجانبه)، مگر در موارد خیار یا شرط فسخ. عمومیت و انعطافپذیری صلح به طرفین اجازه میدهد بسیاری از اهداف معاملاتی را در قالب آن محقق کنند. 2) کارکرد صلحنامه در عمل - صلح میتواند برای نقل و انتقال عین (مالکیت)، منافع، حقوق دینی، اسقاط دعاوی، تنظیم سرقفلی، تنظیم حدود تعهدات یا حتی انتقال “حق انتفاع” یا “حق رهنی” بهکار رود. - در رویه، صلحنامه اغلب زمانی بهکار میرود که طرفین میخواهند: - انعطاف بیشتری در شروط قرارداد داشته باشند (شرط فعل، شرط نتیجه، شرط عدم انتقال، شرط پرداختها). - اختلافات گذشته را فیصله دهند یا ریسک اختلافات آینده را کاهش دهند. - از برخی آثار خاص بیع پرهیز کنند یا نقل و انتقالی را مشروط/مرحلهای کنند. 3) تفاوتهای اصلی صلح با بیع - موضوع و قلمرو: - بیع (مواد 338 به بعد ق.م.) بهطو
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری