خلاصه پاسخ: - هر دو اصطلاح به مزایای پایان کار کارکنان اشاره دارند، اما در ادبیات حقوق کار ایران «حق سنوات» اصطلاح رایجتر و قانونیتری است و مبنای محاسبه و پرداخت آن در قانون کار بهصراحت آمده است. «پاداش پایان خدمت» بیشتر اصطلاح عرفی/اداری است که گاهی در مقررات خاص یا آییننامههای داخلی کارگاهها و دستگاهها بهکار میرود و میتواند مازاد بر حق سنوات قانونی باشد. - مبنای قانونیِ الزامآور برای همه کارگاههای مشمول قانون کار: حداقل یک ماه آخرین مزد ثابت/مبنا بهازای هر سال سابقه (موضوع ماده 24 قانون کار). هر پرداخت بیش از این حد، «توافقی/آییننامهای» و تحت عنوان «پاداش پایان خدمت» یا مزایای مشابه قابل پیشبینی است. توضیح تفکیکی و مستند: 1) حق سنوات (سنوات خدمت) - مبنای قانونی: ماده 24 قانون کار و تبصرههای مرتبط با تعریف مزد ثابت/مبنا در ماده 34، 36 و آرای وحدت رویه شورایعالی کار. - تعریف عملی: مزدی است که هنگام خاتمه قرارداد کار (به هر علت جز موارد سلب حق مانند برخی مصادیق اخراج ناشی از قصور احرازشد
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری