راهنمای عملی پاداش پایان خدمت در حقوق کار ایران – توصیههای کاربردی برای کارگران و کارفرمایان 1) مبنای قانونی و اصطلاحات - در حقوق کار ایران، «پاداش پایان خدمت» در عرف به «حق سنوات» یا «مزایای پایان کار» شناخته میشود. مبنای اصلی: - ماده 24 قانون کار: کارفرما مکلف است به نسبت هر سال سابقه کار، معادل یک ماه آخرین مزد به کارگر پرداخت کند، در صورت خاتمه قرارداد کار از طرف کارفرما یا به سبب کاهش تواناییها یا بازنشستگی و... (با تفکیک شرایط). - ماده 27 قانون کار: در اخراج ناشی از قصور یا نقض آییننامهها، پس از نظر مثبت شورای اسلامی کار/هیأت تشخیص، کارفرما موظف به پرداخت حق سنوات به مأخذ یک ماه آخرین حقوق به ازای هر سال خدمت است. - تبصره 4 ماده 7 قانون کار و بخشنامههای وزارت کار: در قراردادهای موقت نیز کارگر به نسبت مدت کارکرد، مستحق سنوات است (تناسبی/پرو راتا). - مواد 34، 35، 37 قانون کار: تعریف مزد و نحوه پرداخت. - بخشنامههای مزدی شورایعالی کار: در برخی سالها حداقل سطح سنوات روزانه برای کارگاهها تعیین میشود (سنوات جاری ماهانه/روزانه مستقل از سنوات پایان کار). این با مزایای پایان کار یکی نیست؛ اما در عمل بر محاسبات اثر میگذارد. 2) اجزای «آخرین مزد» برای محاسبه سنوات - ملاک عرفی و رویه: «آخرین مزد ثابت یا مبنا» شامل مزد پایه + مزایای ثابت تبعی مستمر (مانند حق جذب ثابت، مزایای شغل ثابت، فوقالعاده سختی کار ثابت، حق محرومیت از تسهیلات رفاهی که مستمر و ماهانه باشد، حق پست ثابت). - مزایای رفاهی و انگیزهای غیرمستمر مانند کمکهزی
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری