پاسخ بهصورت حقوقی و عملی 1) تفاوت مفهومی و حقوقی - کاهش ساعت کاری: یعنی کمشدن رسمی و دائمی یا موقتِ ساعات کار ثبتشده کارگر/کارمند نسبت به سقف قانونی یا مقررات داخلی. نتیجه معمولاً کاهش متناسب در مزد و مزایا (در صورت کاهش دائمی یا ماهانه) است، مگر اینکه به موجب قانون یا توافق، مزد حفظ شود. این تغییر باید در قرارداد کار یا الحاقیه آن درج و در لیست بیمه و محاسبات مزدی اعمال شود. - انعطافپذیری زمانی (فِلِکستایم/شناور): ساعت کار قانونی/قراردادی ثابت میماند، اما زمان شروع/پایان یا نحوه توزیع ساعات در روز/هفته جابهجا میشود. هدف، سهولت توازن کار-زندگی بدون کاهش میزان کل ساعات و در نتیجه بدون کاهش مزد پایه است. نمونهها: ساعت ورود شناور، تجمیع ساعات در برخی روزها و جبران در روزهای دیگر، دورکاریِ زمانبندیشده. 2) چهارچوب قانونی در حقوق کار ایران - ساعت کار قانونی: ماده 51 قانون کار، حداکثر 44 ساعت در هفته (معمولاً 8 ساعت در روز) را تعیین میکند. هر تغییری نسبت به این سقف باید در همین چارچوب سنجیده شود. - کار نوبتی/شب/اضافهکار: مواد 55 تا
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری