دعوای «الزام به انجام تعهد» در حقوق ایران دعوایی است که متعهدله (طرف طلبکارِ تعهد) علیه متعهد (طرفی که تعهد بر عهده اوست) مطرح میکند تا دادگاه او را به اجرای مفاد قرارداد ملزم کند. به بیان ساده، وقتی قراردادی صحیح و لازمالاجرا منعقد شده و یکی از طرفین از انجام تعهداتش خودداری یا تأخیر میکند، طرف دیگر میتواند از دادگاه بخواهد حکم به انجام همان تعهد صادر شود. مبانی و مستندات قانونی - اصل لزوم قراردادها: ماده 219 قانون مدنی، قراردادهای صحیح را برای طرفین لازمالاتباع میداند مگر آنکه به رضای طرفین اقاله یا به علت قانونی فسخ شود. نتیجه: اصل بر اجرای قرارداد است و دادگاه باید به اجرای آن کمک کند. - لزوم وفای به عهد: ماده 220 قانون مدنی، متعاملین را نه فقط به مفاد صریح عقد بلکه به لوازم عرفی و قانونی آن ملتزم میداند. - امکان اجبار متعهد: ماده 221 و 222 قانون مدنی، در صورت عدم انجام تعهد، متخلف مسئول خسارات است و در مواردی که انجام تعهد ممکن باشد، دادگاه میتواند متعهد را اجبار به انجام کند؛ و اگر انجام توسط غیر ممکن باشد یا متعهد انجام ندهد، به هزینه متعهد انجام میشود. - بدل اجرا و خسارات: ماده 227 و 229 و 230 قانون مدنی در باب مسئولیت عدم انجام تعهد و وجه التزام و خسارات ت
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری