توضیح ماهوی و عملی تفاوت «فسخ قرارداد» با «الزام به انجام تعهد» در حقوق ایران 1) ماهیت حقوقی هر کدام - فسخ قرارداد: - عمل حقوقی یکجانبه است که با وجود حق فسخ، بهوسیله ذینفع اعلام میشود و اثر آن انحلال قرارداد از زمان فسخ (انحلال قهقرایی در بیع ممکن است با آثار استردادی) است. - مبنای آن یا قانونی است (مواد 396 و 399 قانون مدنی در خصوص خیارات، از جمله خیار شرط، خیار تأخیر ثمن، خیار عیب، خیار تدلیس، خیار تفلیس و …) یا قراردادی (شرط فاسخ/خیار شرط). - با تحقق فسخ، تعهدات آتی ساقط و عوضین باید مسترد شوند. در بیع، قاعدتاً هر کدام به مالک پیشین برمیگردد و منافع و نماءات بر حسب قاعده غرور و قواعد منافع تابع درک معامله و نوع خیار تنظیم میشود (مواد 287، 288، 455 ق.م. و رویه). - دعوای الزام به انجام تعهد: - دعوای ترافعی برای اجرای عین تعهد است؛ مبنا تعهد قراردادی موجود و نافذ است و خواهان بقای قرارداد را میخواهد. - بر اساس مواد 219 و 220 قانون مدنی: عقود لازم باید وفا شوند و متعاملین به لوازم عرفی آن ملتزماند. - در صورت امکان، دادگاه حکم به اجرای عین تعهد میدهد؛ در صورت امتناع متعهد، از طریق اجر
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری