پاسخ تحلیلی و عملی (با استناد به قوانین ایران) 1) چارچوب مفهومی - فسخ قرارداد: حقی استثنایی برای برهمزدن یک عقد لازم به دلیل وجود خیار (قانونی یا قراردادی) یا تخلف طرف مقابل از شروط اساسی. اثر آن قهقرایی است و عموماً تعهدات آتی را ساقط و وضعیت را به حالت قبل بازمیگرداند (مواد 219، 396 به بعد، 455 و 286 قانون مدنی). - دعوای الزام به انجام تعهد: زمانی مطرح میشود که قرارداد معتبر است و متعهد از اجرای تکلیف خود امتناع کرده. دادگاه میتواند حکم به اجرا، تمهیدات جایگزین (اجازه انجام تعهد به هزینه متعهد) و در صورت امکان، اجبار به تسلیم یا انجام دهد (مواد 220، 221، 222، 227، 237 و 238 قانون مدنی؛ ماده 45 قانون اجرای احکام مدنی). - وجهالتزام (خسارت مقطوع قراردادی): مبلغ یا نحوه محاسبه خسارت ناشی از تأخیر یا عدم انجام تعهد است که طرفین پیشاپیش تعیین میکنند و در حالت کلی جایگزین اثبات خسارت واقعی میشود (مواد 10، 221، 226، 230 قانون مدنی؛ رأی وحدترویه 805-1399 هیأت عمومی دیوان عالی کشور بر امکان جمع خسارت قراردادی با سایر ضمانتاجراها در حدود توافق). 2) رابطه وجهالتزام با فسخ - امکان جمع فسخ با وجهالتزام: اگر وجهالتزام برای «عدم انجام» یا «تخلف» تعیین شده باشد و شما بهسبب همان تخلف حق فسخ دارید، در بسیاری از موارد میتوانید هم فسخ کنید و هم وجهالتزام مربوط به
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری