پاسخ کوتاه: - دیوار اختصاصی: متعلق به یک مالک است، هزینه ساخت و نگهداری با همان مالک، تصرف و دخلوتصرف کامل با رعایت مقررات شهرسازی و حقوق همسایه. - دیوار مشترک (حائل/مجاور): دیواری که بر حد فاصل دو ملک بنا شده و در مالکیت مشترک طرفین است؛ حقوق و تکالیف دو طرف برابر است مگر خلاف آن در سند یا قرارداد ذکر شده باشد. توضیح مبنای حقوقی و تمایزها 1) معیار تشخیص دیوار اختصاصی و مشترک - قانون مدنی ایران صراحت مستقیم درباره “دیوار مشترک” به سبک قانون مدنی فرانسه ندارد، اما بر مبنای قواعد عمومی اشاعه (مواد 571 به بعد ق.م)، امارههای تصرف و نیز عرف محل، دیوار واقع بر مرز مشترک عرفاً مشترک تلقی میشود مگر دلیلی بر اختصاصی بودن ارائه شود. - اگر دیوار کاملاً در داخل محدوده یک ملک ایجاد شده باشد (در نقشه ثبتی و حدنگاری مشخص)، دیوار اختصاصی است. - اگر دیوار دقیقاً بر خط حدّ فاصل دو پلاک بنا شده باشد، اصل بر اشتراک است؛ مگر سند مالکیت، صورتجلسه تفکیکی، گزارش تحدید حدود یا قرارداد خصوصی خلاف آن را اثبات کند. - وجود علائمی مثل داشتن نما/پَخ/پلاستر از هر دو طرف، جانمایی پی و ستونها روی مرز، و سابقه استفاده مشترک، اماره اشتراک محسوب میشود. در مقابل، وجود پیشآمدگی ستونها و پی به سمت یک ملک و احداث از داخل حریم همان ملک، اماره اختصاص است. عرف محلی و نظر کارشناس رسمی ملاک عمل میشود. 2) مالکیت و حق تصرف - دیوار اختصاصی: مالک میتواند بدون نی
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری