پاسخ کوتاه: در دعوای «صوری بودن ازدواج»، اصل بر صحت عقد است و بار اثبات ادعای صوری بودن بر عهده مدعی (کسی که ادعا میکند عقد صرفاً ظاهری و بدون قصد واقعی زوجیت بوده) قرار دارد. دادگاه بدون ارائه دلیل مؤثر از سوی مدعی، صرفاً به ظن و حدس حکم به صوری بودن نمیدهد. مبنای حقوقی: - ماده 223 قانون مدنی: «هر معامله که واقع شده باشد محمول بر صحت است مگر اینکه فساد آن معلوم شود.» ازدواج نیز عقد است و اصل صحت شامل آن میشود. - ماده 191 و 194 قانون مدنی: تحقق عقد منوط به قصد انشاء و ابراز آ
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری
