چگونه دادخواست اثبات صوری بودن را تنظیم کنیم؟

راهنمای عملی اثبات صوری بودن ازدواج در دادگاه و نحوه تنظیم دادخواست 1) مبنای حقوقی ادعای «صوری بودن» ازدواج - قانون مدنی ایران عقد نکاح را تابع قصد و رضای طرفین می‌داند. مطابق ماده 190 ق.م یکی از شرایط اساسی صحت معاملات، قصد طرفین و رضای آن‌هاست. ماده 191 و 193 نیز بر لزوم تحقق قصد انشاء و انطباق ایجاب و قبول تأکید دارند. - در نکاح نیز فقدان قصد واقعی برای ایجاد رابطه زوجیت، موجب بطلان است؛ زیرا نکاح بدون قصد، مانند سایر عقود، تحقق پیدا نمی‌کند. (مواد 1062، 1063 ق.م در خصوص ایجاب و قبول نکاح؛ و عمومات مواد 190، 191، 195 ق.م. ماده 195: اگر شخصی صوری معامله کند، معامله باطل است.) - لذا اگر طرفین یا یکی از آنان صرفاً به‌صورت نمایشی و برای رسیدن به هدفی غیر از ایجاد زوجیت واقعی (مثلاً اخذ اقامت، فرار از دین، یا استفاده از مزایای اداری) صیغه نکاح را جاری کرده‌اند، و قصد ایجاد آثار زوجیت را نداشته‌اند، می‌توان دعوای «بطلان نکاح به جهت صوری بودن/فقدان قصد واقعی» مطرح نمود. - نکته: اصطلاح رایج «اثبات صوری بودن ازدواج» در رویه قضایی معمولاً به شکل «دعوی بطلان نکاح به جهت فقدان قصد» یا «تحقق نکاح صوری» مطرح می‌شود؛ عنوان حقوقی صحیح در دادخواست بهتر است «صدور حکم به بطلان نکاح به لحاظ فقدان قصد انشاء/صوری بودن» باشد. 2) مرجع صالح - دادگاه خانواده محل اقامت خوانده (ماده 4 قانون حمایت خانواده 1391 و قواعد صلاحیت محلی آیین دادرسی مدنی). در مواردی امکان طرح در محل اقامت زوجه مطابق ماده 12 قانون حمایت خانواده نیز وجود دارد. اگر ازدواج در داخل کشور ثبت شده، دادگاه خانواده همان حوزه صالح است. 3) خواسته و خوانده دعوا - خواست