اعتبار امارات قضایی در این دعوا چگونه است؟

پاسخ عملی و حقوقی (ایران) 1) تعریف و مبنای دعوا - «صوری بودن ازدواج» یعنی اینکه قصد واقعی طرفین ایجاد زوجیت نبوده و عقد صرفاً برای ظاهرسازی یا تحصیل هدفی دیگر (مثل اقامت، معافیت، ارث، مال…) واقع شده است. در حقوق ایران، معیار صحت عقد «توافق اراده‌های واقعی» است؛ اگر قصد انشاء زوجیت وجود نداشته باشد، عقد به دلیل فقدان قصد یا به عنوان معامله صوری قابل ابطال/غیرنافذ است. - مستندات: مواد 190 و 191 و 192 و 193 قانون مدنی (شرایط اساسی صحت معاملات، قصد و رضا، انشاء)، ماده 1070 و 1062 قانون مدنی (لزوم قصد و ایجاب و قبول در نکاح). ماده 218 قانون مدنی (معاملات صوری/به قصد فرار از دین) به‌طور قیاسی در تحلیل صوری بودن قابل استناد است. اصل صحت نکاح (ماده 223 ق.م. در معاملات و قاعده فقهی) و امارات قانونی نسب و زوجیت نیز در مقابل ادعا قرار می‌گیرند، لذا بار اثبات با مدعی است. 2) بار و معیار اثبات - اصل بر صحت عقد و جدی بودن ایجاب و قبول است؛ پس مدعی صوری بودن باید خلاف ظاهر را ثابت کند. - معیار اثبات در امور مدنی «علم قاضی» است (ماده 3 قانون آیین دادرسی مدنی و ماده 211 ق.م. در