وضعیت نسب و حقوق فرزندان چگونه تعیین می‌شود؟

پاسخ کلی و عملی (با ارجاع به قوانین ایران) 1) مفهوم «ازدواج صوری» و مبنای بطلان/عدم نفوذ - ازدواج صوری عبارت است از واقع ساختگی نکاح بدون قصد واقعی ایجاد زوجیت؛ یعنی طرفین صرفاً برای رسیدن به هدفی جانبی (مانند اقامت، معافیت، ارث، مهریه‌سازی صوری، یا دور زدن محدودیت‌ها) تشریفات صوری نکاح را انجام می‌دهند، اما قصد انشاء زوجیت ندارند. - مبنا در حقوق ایران، اصل صحت است (ماده 223 قانون مدنی)، اما اگر فقدان قصد انشاء یا تدلیس و اکراه اثبات شود، نکاح می‌تواند باطل یا غیرنافذ تلقی گردد: - فقدان قصد انشاء: اگر ثابت شود یکی یا هر دو طرف قصد واقعی نکاح نداشته‌اند، عقد باطل است (مواد 190، 191، 192، 196 قانون مدنی؛ قصد و رضا شرط اساسی صحت عقد). - اکراه یا تدلیس: عقد غیرنافذ است و قابل تنفیذ یا فسخ است (مواد 199 و 438 و 439 قانون مدنی و قواعد عمومی معاملات که در نکاح نیز تا حد امکان جاری است؛ رویه قضایی در نکاح احتیاط می‌کند). - تخلف از شرایط اساسی نکاح (اهلیت، موانع نکاح، فقدان ایجاب و قبول صحیح) نیز موجب بطلان است (مواد 1041 به بعد قانون مدنی). 2) بار اثبات و ادله قابل استناد برای اثبات صوری بودن - اصل بر صحت و جدیت عقد است؛ مدعی صوری بودن باید دلیل بیاورد (ماده 1257 قانون مدنی؛ ماده 197 قانون آیین دادرسی مدنی). - ادله معمول: - اقرار طرف مقابل (ماده 1275 قانون مدنی). - شهادت شهود و مطلعین: اشخاص حاضر در مذاکرات قبل از عقد، عاقد، شهود عقد، مطلعین از توافق پشت‌پرده؛ مشمول مواد 230 به بعد قانون آیین دادرسی مدنی. - مکاتبات، پیام‌ها، ایمیل، چت، قراردادهای جانبی یا «تعهدنامه عدم تمکین/عدم رابطه زناشویی»، توافق‌های مالی