تفاوت در ساختار مغزی، ژنتیک، و تجربههای دوران کودکی میتواند مغز را نسبت به تهدیدها حساستر کند. کمکاری قشر پیشپیشانی یا بیشفعالی آمیگدال از عوامل کلیدیاند. تجربههای استرسزای اولیه مسیرهای عصبی خاصی را تقویت میکنند که در بزرگسالی به اضطراب مزمن منجر میشود. شناخت این عوامل فردی، مسیر درمانی دقیقتری فراهم میکند. بنابراین درمانگر باید الگوی مغزی هر فرد را جداگانه بررسی کند.
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری