پاسخ کلی و عملی (با استناد به قوانین ایران): 1) مرجع صالح و مسیر اقدام - اگر رابطه شما «کارگر-کارفرما» است (قرارداد کار، مزد، تبعیت و دستور)، مرجع رسیدگی اصل اختلافات کار: هیأت تشخیص و سپس هیأت حلاختلاف موضوع مواد 157 تا 166 قانون کار. - اگر کارگر «اتباع خارجی» هستید، از حیث رسیدگی در مراجع کار تفاوتی با کارگر ایرانی ندارید؛ اما اشتغال باید طبق قانون کار و قانون ورود و اقامت اتباع خارجی و قانون اشتغال اتباع خارجی (مجوز کار از وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی) باشد. نبودِ پروانه کار مانع از رسیدگی به مطالبات مزدی و حقوق کار نیست، اما ممکن است تبعات مهاجرتی/جریمهای برای کارفرما و حتی برای تبعه در حوزه اقامت/اشتغال ایجاد شود (مواد 120 تا 129 قانون کار و قانون مربوط به اشتغال اتباع خارجی مصوب 1367 و آییننامههای آن). 2) مهلتهای شکایت - اصولاً برای طرح شکایت کارگری در هیأتهای تشخیص قانون کار «مرور زمان» صریح در قانون کار پیشبینی نشده است؛ رویه غالب مراجع کار شکایات مزدی را قابل استماع میدانند ولو از زمان انقضای قرارداد گذشته باشد. اما: - برای «مطالبات مزدی و مزایا» بهتر است فوراً اقدام کنید. در عمل، برخی مراجع برای سوابق طولانی، بهویژه در نبود دلایل کافی، سختگیرانهتر برخورد کرده یا صرفاً بخش مس
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری
