خلاصه کاربردی: مزایای غیرمستمر کارمندان (مثل پاداش، اضافهکار، کارانه، رفاهی، عیدی، سنوات عندالپرداخت و…) در زمره حقوق و مزایای قابل توقیف برای مهریه محسوب میشوند، اما با قیود مهم: سقفهای قانونی توقیف، رعایت حداقل معیشت، و لزوم صدور دستور توسط مرجع اجرا. بدهکار میتواند به توقیف این مزایا در چارچوب مواد قانونی و مقررات اجرای احکام/ثبت اعتراض کند. 1) مبانی قانونی و حدود توقیف - اصل قابلیت توقیف: مزایای غیرمستمر، مادام که ماهیت «طلب نقدی قابل پرداخت» به کارمند دارند، قابل توقیفاند. مستند: - ماده 96 و 97 قانون اجرای احکام مدنی: توقیف حقوق و مزایا تا میزان معین (معمولاً تا یکسوم؛ و در برخی دیون واجبالادا مانند نفقه و مهریه تا نصف) با رعایت هزینههای ضروری زندگی. - ماده 34 قانون اجرای احکام مدنی و آییننامههای مربوط به اجرای اسناد رسمی لازمالاجرا (در صورت اجرا از طریق ثبت). - تبصره ماده 96 عرفاً شامل مزایای مستمر و غیرمستمر شده است، رویه قضایی بسیاری اضافهکار و پاداش را جزء مزایای قابل توقیف میداند، مشروط به پرداختی بودن مزایا. - استثنائات عدم توقیف: - فوقالعادههایی که ماهیتاً جبرانی و برای هزینه مأموریت/ماموریتهای خاص پرداخت و به سرعت مصرف میشوند، در برخی آراء غیرقابل توقیف تلقی شدهاند (مثلاً فوقالعاده مأموریت به میزان هزینه انجامشده). اما رویه واحد نیست و باید به ماهیت واقعی مزایا و مستندات پرداخت توجه کرد. - وجوهی که هنوز «محقق و قابل پرداخت» نشدهاند (مثلاً پاداش پای
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری