اموال عمومی در روستا چه تعریفی دارد و چه مصادیقی را شامل می‌شود؟

پاسخ کوتاه و کاربردی 1) تعریف «اموال عمومی» در روستا - مبنا: در حقوق ایران، تعریف واحد قانونیِ صریح برای «مال عمومی» در یک ماده واحده وجود ندارد، اما از مجموع قوانین از جمله: - قانون مدنی (مواد 26، 27، 28 درباره اموال دولتی و اموالی که مالک خاص ندارند و برای انتفاع عموم تخصیص یافته‌اند) - قانون شهرداری (مواد 2 و 45 درباره معابر، میادین، انهار و مجاری آب‌های عمومی، فضاهای سبز و …) - قانون تعاریف و ضوابط تقسیمات کشوری و قوانین خاص منابع طبیعی، آب، راه‌ها و آثار تاریخی چنین برداشت می‌شود که «مال عمومی» مالی است که: - مالک خصوصی ندارد؛ و - برای انتفاع و استفاده عموم تخصیص یافته است؛ یا - به موجب قوانین خاص در تملک عمومی/دولتی بوده و ذاتاً از چرخه دادوستد خصوصی خارج است. - در سطح روستا، این اموال شامل هر آن چیزی است که عرفاً و قانوناً برای استفاده مشترک اهالی و عموم اختصاص یافته یا جزء انفال و اموال عمومی ملی است. 2) مصادیق مهم در روستا - معابر، کوچه‌ها، خیابان‌ها و میادین عمومی روستا - گذرگاه‌ها، پل‌های عمومی، آب‌انبارها، چاه‌ها و قنوات عمومی (مشمول قوانین آب و قنوات) - انهار و مجاری آب عمومی، مسیل‌ها و حریم و بستر رودخانه‌ها (قانون توزیع عادلانه آب و مقررات وزارت نیرو) - مساجد، حسینیه‌ها و آرامستان‌های عمومی که وقف عام یا دارای کاربری عمومی‌اند (با رعایت وقف‌نامه) - فضاهای سبز، بوستان‌ها،