تبعیض بر مبنای وضعیت روانی در محیط کار چه مصادیقی دارد؟

به‌عنوان یک وکیل، ابتدا باید تأکید کنم که «اختلالات اعصاب و روان» به‌عنوان بخشی از سلامت فرد، مشمول حمایت‌های کلی قانون کار و قانون اساسی و نیز قواعد منع تبعیض و لزوم تأمین ایمنی و بهداشت در محیط کار است. هرچند در حقوق ایران قانون خاص و جامعی همانند قانون «منع تبعیض بر مبنای معلولیت» به سبک برخی نظام‌های خارجی نداریم، اما مجموعه‌ای از مقررات عام و خاص، تبعیض ناروا را منع و حمایت‌هایی برای کارکنان مبتلا به اختلالات روانی پیش‌بینی کرده‌اند. اهم مستندات و مصادیق: 1) مبانی قانونی منع تبعیض و حمایت - اصل 19 قانون اساسی: مردم ایران در حقوق انسانی مساوی‌اند و از هرگونه تبعیض ناروا منع شده است. - اصل 20 قانون اساسی: همه افراد ملت اعم از زن و مرد یکسان در حمایت قانون قرار دارند. - اصل 28 قانون اساسی: حق اشتغال و انتخاب شغل؛ دولت موظف به فراهم‌سازی شرایط عادلانه اشتغال است. - قانون کار: - ماده 38: پرداخت مزد مساوی برای کار مساوی در شرایط مساوی؛ تبعیض در پرداخت مزدی ممنوع است. - ماده 75، 78، 91 و 92: تکلیف کارفرما به تأمین ایمنی و بهداشت کار و پیشگیری از بیماری و آسیب؛ این تکلیف می‌تواند شامل تعدیلات معقول برای سلامت روان باشد. - ماده 148: الزام کارفرما به بیمه‌کردن کارگران نزد سازمان تأمین اجتماعی. - ماده 27 و 165: محدودیت اخراج؛ اخراج