خلاصه پاسخ: - اصل بر این است که در حوادث کار، دیه و خسارت بدنیِ کارگر قابل مطالبه است، حتی اگر کارگر مرتکب بیاحتیاطی ساده شده باشد. - محرومیت کامل از دیه معمولاً فقط در صورتی است که حادثه ناشی از تقصیر انحصاری و مؤثر خودِ مصدوم باشد و رابطه سببیت با کارفرما یا کارگاه منتفی شود؛ یا مورد از مصادیق سلب ضمان قانونی (قوه قاهره، اقدام کاملاً شخصی و خارج از حدود کار، یا نقض آشکار و آگاهانه مقررات به نحوی که سببیت دیگران را قطع کند) باشد. - در بسیاری از موارد، تقصیر کارگر حداکثر موجب «تقسیط/توزیع مسئولیت» میان کارگر و کارفرما (یا کارفرمای مباشر و عوامل) میشود، نه سقوط کل دیه. مبانی و مستندات: 1) قانون مجازات اسلامی 1392: - مواد 448 به بعد: دیه جبران خسارت ناشی از جنایت غیرعمدی است. ضمان بدنی غالباً مبتنی بر اتلاف و تسبیب است و نیاز به سوءنیت ندارد. - ماده 506 و 507 و 492 به بعد: در جنایات ناشی از تقصیر (بیاحتیاطی، بیمبالاتی، عدم رعایت مقررات)، مرتکب ضامن دیه است. اگر چند
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری
