خلاصه پاسخ - صرفِ «مقصر بودنِ کارگر» در حادثه، مانع مطلق دریافت دیه نیست. اصلِ پرداخت دیه تابع تحقق «جنایت» و انتساب سببیت/تعدی و تفریط است؛ در حوادث کار معمولاً سهم تقصیر کارفرما، پیمانکار، مسئول ایمنی یا کارگر تعیین و دیه بر همان اساس توزیع میشود. - معیار عملی: اگر کارفرما اصول ایمنی و مقررات حفاظت فنی را رعایت نکرده باشد، حتی با وجود تقصیر کارگر، کارفرما (یا بیمه) مکلف به جبران همه/بخش عمده خسارت و دیه است. اگر حادثه منحصراً ناشی از تقصیر کارگر باشد و کارفرما تکالیف قانونی خود را انجام داده باشد، ممکن است کارگر از دیه محروم یا فقط بخشی از دیه را مستحق شود. - ادله مهم برای مطالبه دیه: گزارش بازرسی وزارت کار (HSE)، گزارش کارشناسی رسمی، نظریه پزشکی قانونی درباره نوع و میزان صدمات، صورتجلسه اورژانس/کلانتری، اسناد آموزش و تجهیز ایمنی، قرارداد کار و طرحهای ایمنی، شهادت شهود و مستندات بیمهای. مبنای قانونی و نکات کلیدی 1) قواعد عام مسئولیت و دیات - قانون مجازات اسلامی 1392: - مواد 448 به بعد (تعریف دیه)، مواد 450، 459، 475 و 492 به بعد (انواع صدمات و مقادیر دیه/ارش). - ماده 526: در تعدد اسباب، هر سبب به تناسب تأثیر مسئول است؛ اگر تأثیر اسباب نامشخص باشد، مسئولیت به صورت مساوی تقسیم میشود. - ماده 528: اگر یکی از
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری
