بهطور خلاصه، سازوکار حل اختلاف میان مدیریت پاساژ (مدیر/شرکت بهرهبردار/مالک) و کسبه (مستأجران/صاحبان حق کسب و پیشه) بر اساس اسناد قراردادی، مقررات صنفی و قوانین موجر و مستأجر تعیین میشود. مسیرها و مراجع رایج به شرح زیر است: 1) مراجعه به مفاد قرارداد و سازوکارهای درونساختاری - اساس کار: قرارداد واحدهای تجاری (اجارهنامه، بهرهبرداری، آییننامه داخلی پاساژ، مقررات هیئتمدیره/مدیریت مجتمع). - بسیاری از پاساژها در آییننامه داخلی، سازوکار رسیدگی به تخلفات و اختلافات (اخطار کتبی، کمیته انضباطی، جریمههای انضباطی، قطع خدمات غیرحیاتی) را پیشبینی میکنند. این موارد تا حدی نافذ است، مشروط بر: - عدم مخالفت با قوانین آمره (بهویژه قوانین موجر و مستأجر، قانون نظام صنفی، قواعد آمره حقوق مصرفکننده، ایمنی و بهداشت). - پیشبینی شفاف در قرارداد/آییننامه که کسبه آن را امضا کردهاند. - شرط داوری: اگر در قرارداد شرط داوری باشد، اصل بر ارجاع اختلاف به داور/مرکز داوری است (مواد 454 به بعد قانون آیین دادرسی مدنی). آرای داوری قابلیت اجرا دارند مگر در موارد بطلان یا مخالفت با نظم عمومی. 2) مرجع صنفی و اداری - اتحادیه و اتاق اصناف: در اختلافات صنفی مرتبط با امور واحد صنفی، میتوان از ظرفیت میانجیگری/仲裁 اتحادیه صنف مربوطه استفاده کرد. قانون نظام صنفی (مصوب 1382 و اصلاحات بعد
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری