تفاوت نیروی شرکتی با رسمی و قراردادی چیست؟

توضیح کلی: در دستگاه‌های اجرایی (وزارتخانه‌ها، سازمان‌ها و مؤسسات دولتی)، سه دسته اصلی رابطه استخدامی رایج است: رسمی، پیمانی/قراردادی (معمولاً «قراردادی کار معین/مشخص» موضوع ماده 32) و شرکتی (تأمین نیرو از طریق شرکت‌های پیمانکاری). هر یک از این دسته‌ها از حیث وضعیت استخدامی، امنیت شغلی، حقوق و مزایا، نحوه ارزیابی و رسیدگی به اختلافات تفاوت‌های مهمی دارند. مبانی قانونی و مقرراتی: - قانون مدیریت خدمات کشوری مصوب 1386 و اصلاحات بعدی (به‌ویژه مواد 6، 45، 46، 51، 68، 117 و فصل‌های مربوط به استخدام و پرداخت‌ها) - آیین‌نامه‌ها و بخشنامه‌های سازمان اداری و استخدامی کشور درباره به‌کارگیری نیروی قراردادی (ماده 32) و ساماندهی نیروی انسانی - قانون کار جمهوری اسلامی ایران و مقررات مرتبط (برای نیروهای شرکتی) - بخشنامه‌ها/مصوبات هیئت وزیران درباره ساماندهی نیروهای شرکتی و منع به‌کارگیری نیروی انسانی خارج از ضوابط 1) نیروی رسمی - ماهیت رابطه: استخدام ثابت با حکم رسمی زیر نظر قانون مدیریت خدمات کشوری. - جذب و آزمون: از طریق مجوز استخدامی، برگزاری آزمون سراسری و طی مراحل گزینش (قانون گزینش). - امنیت شغلی: بسیار بالا؛ قطع رابطه فقط در شرایط خاص قانونی (انضباطی، بازنشستگی، ازکارافتادگی و…). - حقوق و مزایا: مبنای حقوقی فصل دهم قانون مدیریت خدمات کشوری (فوق‌العاده‌ها، حق شغل، حق شاغل، سنوات، بدی آب‌وهوا، سختی کا