پاسخ بهصورت فشرده و عملی 1) تعریف و ماهیت حقوقی «شهرک مسکونی» - شهرک مسکونی مجموعهای از قطعات/واحدهای مسکونی (گاه همراه با کاربریهای خدماتی، تجاری و فضاهای عمومی) است که بر مبنای طرح مصوب مراجع ذیصلاح شهری و استانی ایجاد میشود، دارای معابر، تأسیسات زیربنایی و فضاهای مشترک عمومی است و بهصورت یکپارچه برنامهریزی و اجرا میگردد. - مبنای حقوقی: - قانون زمین شهری 1366 و آییننامههای آن (بهویژه در خصوص تفکیک، افراز و تأمین خدمات عمومی). - قانون تغییر نام وزارت آبادانی و مسکن به وزارت مسکن و شهرسازی و تعیین وظایف 1353 و قوانین بعدی مرتبط با وزارت راهوشهرسازی. - قانون تأسیس شورایعالی شهرسازی و معماری ایران 1351 و مصوبات آن (طرح جامع/تفصیلی، طرحهای موضعی-موضعی برای شهرکها). - آییننامه نحوه بررسی و تصویب طرحهای توسعه و عمران (جامع و تفصیلی). - ضوابط و مقررات طرحهای مصوب کمیسیون ماده 5 و کمیتههای فنی استانی. - مقررات ملی ساختمان (برای ساختوساز واحدها و زیرساختها). - در شهرکهای بخش خصوصی: معمولاً «اساسنامه/آییننامه مدیریت شهرک» که به تأیید مراجع محلی میرسد و در اسناد تفکیکی و مبایعهنامهها گنجانده میشود. - ثبت و هویت ملکی: - قطعات شهرک معمولاً با افراز و تفکیک رسمی در اداره ثبت و نقشههای تفکیکی مصوب ایجاد میشود. معابر و فضاهای خدماتی حسب مورد یا به شهرداری/دهیاری تملیک میشود یا در مالکیت مشاع ساکنان باقی میماند که نوع تمل
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری