اساسنامه شهرک چه محتوایی باید داشته باشد؟

پاسخ کلی و کاربردی (با استناد به قوانین ایران) نخست: «شهرک مسکونی» می‌تواند تحت یکی از قالب‌های حقوقی مختلف اداره شود؛ رایج‌ترین‌ها: - شرکت تعاونی مسکن (مطابق قانون بخش تعاونی اقتصاد جمهوری اسلامی ایران 1370 و اساسنامه نمونه تعاونی‌ها مصوب وزارت تعاون) - انجمن/نهاد مدیریت مشترک (هیئت‌مدیره شهرک) مبتنی بر قانون تملک آپارتمان‌ها 1343 و آیین‌نامه اجرایی 1347 (در خصوص قسمت‌های مشترک) در صورت وجود فضاهای مشاع و بلوک‌های آپارتمانی - شرکت/مؤسسه خصوصی موضوع قانون تجارت برای اداره تأسیسات و خدمات مشترک (کمتر رایج ولی ممکن) اگر شهرک به شکل «شخصیت حقوقی» مستقل اداره شود، باید اساسنامه داشته باشد. محتوای اساسنامه تابع قانون حاکم بر قالب انتخابی است. در ادامه «حداقل محتوای لازم» را با ارجاع ارائه می‌کنم. برای شهرک‌هایی که به‌صورت تعاونی اداره می‌شوند، مفاد الزام‌آورتر است. 1) نام، نوع و موضوع فعالیت - نام و نوع شخصیت حقوقی (تعاونی/مؤسسه/شرکت). - موضوع فعالیت: ایجاد، نگهداری و مدیریت تأسیسات زیربنایی و روبنایی شهرک (معابر، فضای سبز، تأسیسات آب و فاضلاب داخلی، برق داخلی و روشنايی معابر، نگهبانی، پسماند، نگهداری معابر و برف‌روبی، مدیریت میادین و اماکن عمومی شهرک، اجرای مصوبات مجمع، انعقاد قرارداد خدمات، تنظیم مقررات داخلی شهرک). - مستند قانونی: مواد 8 و 9 قانون بخش تعاونی و اساسنامه‌های نمونه تعاونی‌ها؛ برای شرکت‌ها مواد 8، 20، 95 به بعد قانون تجارت؛ برای اداره مشترک فضاهای مشاع، مواد 2، 4، 6 و 10 قانون تملک آپارتمان‌ها و مواد 25 تا 33 آیین‌نامه اجرایی آن. 2) مرکز اصلی و محدوده جغرافیایی - نشانی مرکز اداری شهرک و تعیین محدوده ثبتی/نقشه مصوب شهرک (ضمیمه اساسنامه). - مستند: مواد 7 و 200 قانون تجارت؛ در تعاونی‌ها ماده 8 اساسنامه نمونه. 3) اعضا/سهام‌داران و شرایط عضو