پاسخ بهعنوان وکیل دادگستری ایران: 1) تفاوت «انقضای قرارداد» با «اخراج» - انقضای قرارداد مدتمعین: اگر قرارداد کار مدتدار باشد (مثلاً ۶ ماهه) با پایان مدت، رابطه کاری خودبهخود خاتمه مییابد و نیاز به «اخراج» یا «فسخ» نیست. این حالت، از موارد خاتمه قرارداد در ماده 21 قانون کار (بند الف: «پایان مدت» و بند ب: «اتمام کار در قراردادهای مربوط به کار معین») است. - اخراج (فسخ یکجانبه توسط کارفرما): در قراردادهای دائم یا حتی در مدت قرارداد مدتمعین، کارفرما نمیتواند بدون دلیل قانونی و طی تشریفات مقرر، کارگر را اخراج کند. اخراج مستلزم احراز تخلف انضباطی یا قصور/نقض تعهدات از سوی کارگر و رعایت مقررات آییننامههای انضباطی و تشریفات مراجع حل اختلاف است. مبنای قانونی: مواد 27، 20، 21 و فصل حل اختلاف قانون کار. بهطور خلاصه: پایان مدت، خاتمه «قانونی و طبیعی» رابطه است؛ اخراج، «فسخ یکجانبه» است که فقط با شرایط خاص و طی تشریفات قابل انجام است. 2) حدود اختیار کارفرما پس از انقضای قرارداد - در قرارداد مدتمعین، با پایان مدت، کارفرما الزام به تمدید ندارد؛ مگر آنکه: • قرارداد بهطور مستمر و مکرر تمدید شده و ما
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری