پاسخ کلی (با استناد به قانون کار و رویه مراجع): 1) مبناهای قانونی مرتبط - ماده 7 قانون کار: قرارداد کار میتواند مدتمعین یا غیرمدتمعین باشد. در کارهایی که ماهیتاً مستمر هستند، اصل بر نامحدود بودن مدت است مگر خلافش بهصراحت تعیین شود. - ماده 25 قانون کار: در قرارداد کار با مدت موقت یا برای کار معین، هیچیک از طرفین به تنهایی حق فسخ قبل از انقضا ندارد؛ ولی با انقضای مدت، قرارداد خودبهخود خاتمه مییابد. - ماده 21 قانون کار: یکی از موارد خاتمه قرارداد، انقضای مدت در قراردادهای موقت است. - ماده 27 قانون کار: اخراج انضباطی (بهعلت قصور یا نقض آییننامه انضباطی) شرایط خاص دارد و مستلزم رأی شورای اسلامی کار یا هیأت تشخیص در صورت نبود شورا است و ارتباطی به صرف انقضای مدت ندارد. - ماده 24 قانون کار: در پایان قرارداد کار، کارگر مستحق دریافت مزایای پایان کار (حق سنوات) است؛ در قراردادهای موقت نیز به ازای هر سال سابقه حداقل معادل یک ماه آخرین مزد. - رویه قضایی و آرای وحدت رویه خاص در باب «تمدید ضمنی» بهمعنای مصوب عام وجود ندارد، اما رویه ادارات کار و هیأتهای تشخیص/حل اختلاف، ضوابط عملی تثبیتشدهای دارد
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری