پاسخ کوتاه: بله. نوع قرارداد کار در حدود اختیار کارفرما برای خاتمه همکاری مؤثر است. در قرارداد مدتمعین، پایان مدت بهخودیِ خود موجب خاتمه قرارداد میشود و «اخراج» به معنای حقوقی مطرح نیست؛ اما در قرارداد نامحدود (دائمی)، اخراج/فسخ یکجانبه کارفرما بدون وجود «علت موجه» و طی تشریفات قانونی امکانپذیر نیست و میتواند موجب بازگشت به کار یا مطالبه حقالسعی و خسارات شود. توضیح حقوقی به استناد قانون کار ایران: 1) قرارداد کار با مدت معین (موقت/مدتدار) - مبنا: ماده 7 قانون کار و آییننامههای مرتبط. قرارداد مدتمعین با انقضای مدت، خودبهخود خاتمه مییابد و این حالت از مصادیق «خاتمه قرارداد» است نه «اخراج». - آثار: - کارفرما الزام حقوقی به تمدید ندارد مگر عرف یا شرط قراردادی/کارگاهی خلافش را مقرر کرده باشد. - در پایان مدت، کارگر مستحق دریافت مطالبات معوق، مزایا، مانده مرخصی، سنوات پایان کار است. سنوات طبق ماده 24 حداقل معادل یک ماه آخرین مزد ثابت
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری