پاسخ حقوقی (ایران) – استعفای کارمندان پیمانی بدون موافقت کارفرما و نقش شروط قراردادی 1) مبنای حقوقی رابطه «پیمانی» - در استخدامهای پیمانیِ دستگاههای دولتی/عمومی، چارچوب اصلی تابع قانون مدیریت خدمات کشوری (بهویژه مواد 45 و 46 در باب استخدام پیمانی و خاتمه خدمت)، آییننامههای اجرایی و متن «قرارداد پیمانی» مصوب دستگاه است. - در بخش خصوصیِ غیرمشمول قانون مدیریت خدمات کشوری، اگر عنوان «پیمانی» صرفاً به معنای قرارداد مدتمعین کار باشد، غالباً شمول با قانون کار است و بحث «استعفا» طبق ماده 21 و 24 قانون کار و تشریفات ماده 25 و 27 و 11 آییننامههای داخلی مطرح میشود. بنابراین ابتدا باید مشخص شود شما کارمند پیمانی دولت هستید یا طرف قرارداد مدتمعین مشمول قانون کار. 2) امکان خروج یکطرفه بدون موافقت کارفرما الف) کارمندان پیمانیِ دولت - اصولاً قطع رابطه خدمتی کارمند پیمانی بدون طی سازوکار قانونی و موافقت مقام صالح امکانپذیر نیست. مطابق رویه اداری و مقررات ناظر بر پیمانیها، «فسخ یکطرفه از سوی مستخدم» پیشبینی نشده مگر در قالب «درخواست استعفا/فسخ» که قبول آن در اختیار دستگاه است. در بسیاری از قراردادهای پیمانی، بند صریحی وجود دارد که «فسخ از جانب مستخدم منوط به موافقت دستگاه» و رعایت «مهلت اعلام قبلی» است. عدم
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری
