پاسخ کوتاه: اصل، مشاعبودن حیاط و ممنوعیت تصرف/انتفاع انحصاری بدون رضایت همه شرکا است؛ اما توافق صریح همه مالکین (یا شرط در اسناد تفکیکی/اساسنامه آپارتمان) میتواند «حق استفاده انحصاری» برای طبقه همکف ایجاد کند. رویه قضایی عمدتاً این توافقات را معتبر میشمارد، مشروط به: 1) رضایت تمام شرکا در زمان توافق، 2) عدم مخالفت با قوانین آمره و حقوق ارتفاقی عمومی ساختمان، 3) عدم ایجاد مانع جدی برای انتفاع متعارف سایرین. در تعارض، اصل بر تفسیر مضیق حق انحصاری و بقای اشاعه مالکیت است. مبنای قانونی - قانون تملک آپارتمانها 1343 و آییننامه اجرایی 1347: - ماده 2 قانون: قسمتهای مشترک، متعلق به عموم مالکین است و قابل تفکیک و انتقال مستقل نیست. - ماده 3 آییننامه: فهرست قسمتهای مشترک (از جمله حیاط مگر آنکه در سند یا صورتمجلس تفکیکی بهعنوان قسمت اختصاصی تعیین شده باشد). - ماده 4 آییننامه: حقوق مالکین در قسمتهای مشترک مساوی است مگر آنکه در اساسنامه/صورتجلسه توافق دیگری شود. - ماده 10 قانون مدنی: اصل آزادی قراردادی؛ توافق خصوصی نافذ است اگر مخالف قانون آمره نباشد. - مواد 571 به بعد قانون مدنی (اشاعه): تصرفات مادی/حقوقی در مال مشاع نیازمند رضایت همه شرکا است (ماده 582، 583). - ماده 8 قانون تملک آپارتمانها: مدیر/مجمع میت
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری