انواع طرق اعتراض (واخواهی، تجدیدنظر، فرجام، اعاده دادرسی، اعتراض شخص ثالث) چه تفاوت‌هایی دارند؟

طرق اعتراض در قانون آیین دادرسی دادگاه‌های عمومی و انقلاب در امور مدنی مصوب 1379 به دو دسته کلی تقسیم می‌شوند: طرق عادی (واخواهی و تجدیدنظرخواهی) و طرق فوق‌العاده (فرجام‌خواهی، اعاده دادرسی و اعتراض شخص ثالث). هر یک از این طرق، شرایط آغازین، مرجع رسیدگی، دامنه بررسی و آثار خاص خود را دارد. 1) واخواهی - ماهیت و قلمرو: اعتراض محکوم‌علیه غایب به حکم غیابی. حکم غیابی اصولاً فقط علیه خوانده ممکن است؛ معیار غیابی بودن در قانون تصریح شده است (مواد 303 تا 309 ق.آ.د.م). - مرجع رسیدگی: همان دادگاهی که حکم غیابی را صادر کرده است (ماده 306 و تابع مقررات همان باب). - مهلت: برای مقیم ایران 20 روز و برای مقیم خارج دو ماه از تاریخ ابلاغ واقعی حکم. اگر ابلاغ، قانونی بوده باشد، محکوم‌علیه می‌تواند پس از اطلاع و اثبات آن واخواهی کند؛ در این فرض اصل بر عدم توقف اجرای حکم است مگر با اخذ تأمین (ماده 306 ق.آ.د.م). - دامنه رسیدگی: ماهوی و شکلی؛ دادگاه نخستین مجدداً نسبت به دعوا رسیدگی می‌کند. - آثار: در صورت ورود، حکم سابق نقض یا اصلاح می‌شود؛ واخواهی مانع قطعیت حکم است، اما لزوماً مانع اجرای آ