نکات اختصاصی اعتراض در دعاوی خانواده (طلاق، حضانت، نفقه) 1) کلیات طرق اعتراض و مهلتها - قواعد عام آیین دادرسی مدنی در باب واخواهی، تجدیدنظر، فرجام، اعاده دادرسی و اعتراض شخص ثالث بر دعاوی خانواده حاکم است مگر آنچه قانون حمایت خانواده بهطور خاص مقرر کرده است (قانون آیین دادرسی مدنی: مواد 305 و 306 در واخواهی؛ مواد 331 و 336 در تجدیدنظر؛ مواد 368 به بعد در فرجام؛ مواد 426 به بعد در اعاده دادرسی؛ مواد 417 به بعد در اعتراض ثالث). - مهلتها بهطور معمول: 20 روز از تاریخ ابلاغ برای مقیم ایران و 2 ماه برای مقیم خارج کشور، در واخواهی، تجدیدنظر و فرجام، مگر مورد خاص (مواد 306 و 336 ق.آ.د.م و ملاک مواد فرجامی). 2) صلاحیت محلی ویژه خانواده و اثر آن بر اعتراض - در بسیاری از دعاوی خانواده، زوجه اختیار طرح دعوا در محل سکونت خود را نیز دارد؛ تصمیمات مبتنی بر بیاعتنایی به این قاعده قابل اعتراض مؤثر است. رعایت صلاحیت محلی ویژه از قواعد آمره در دادرسی خانواده دانسته شده و عدم رعایت، از جهات نقض رأی در مرحله تجدیدنظر محسوب میشود (قانون حمایت خانواده 1391، اصل صلاحیتگذاری ویژه زوجه؛ ق.آ.د.م مواد 26 و 27 درباره آثار ایراد صلاحیت). 3) نکات اختصاصی اعتراض در طلاق - ماهیت رأی و طریق اعتراض: - طلاق به درخواست زوج یا طلاق توافقی: معمولاً با «گواهی عدم امکان سازش» خاتمه مییابد که قابل تجدیدنظر و نیز قابل فرجام در دیوان عالی کشور است؛ زیرا احکام و تصمیمات راجع به اصل نکاح و طلاق در زمره آراء قابل فرجاماند (ماده 368 بند مربوط به نکاح و طلاق ق.آ.د.م؛ قانون حمایت خانواده 1391). - طلاق به درخواست زوجه (به استناد عُسر و حَرَج، ترک انفاق، شروط ضمن عقد و...): غالباً با «حکم الزام زوج به طلاق» پایان مییابد که علاوه بر تجدیدنظر، قابل فرجام نیز هست (ماده 368 ق.آ.د.م). - تشریفات پیشینی و آثار عدم رعایت: - ارجاع به مراکز مشاوره خانواده و اخذ نظر آنان پیش از تصمیم در طلاق از تشریفات لاز
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری