تکلیف ادله ذخیره‌شده در سرویس‌های ابری خارجی چیست؟

ادله الکترونیکیِ ذخیره‌شده در سرویس‌های ابری خارجی، از حیث اصول ماهوی ادله و قواعد شکلی تحصیل و ارائه، تابع همان ضوابط کلی ادله الکترونیکی در حقوق ایران است، اما به‌لحاظ بُعد فرامرزیِ نگهداری یا کنترل داده، مسائل خاصی در قلمرو صلاحیت، نحوه دسترسی، حفظ فوریتی، و امکان استناد قضایی پدید می‌آورد. به‌طور خلاصه: اصل بر استنادپذیری این ادله است مشروط به رعایت قواعد قانونی مربوط به مشروعیت تحصیل، حفظ تمامیت و قابلیت انتساب، و در عین حال رعایت تشریفات همکاری قضایی بین‌المللی هنگام دسترسی یا توقیف داده‌های واقع در خارج. 1) اصل استنادپذیری داده‌های ابری - قانون تجارت الکترونیکی 1382، داده‌پیام را در حکم «نوشته» و «سند» به رسمیت می‌شناسد و امضای الکترونیکی مطمئن را در حکم امضا می‌پذیرد؛ ارزش اثباتی داده‌پیام بسته به میزان اطمینان از «تمامیت» و «انتساب» آن ارزیابی می‌شود (مواد 6، 7 و 12). معیارهای ارزیابی اعتبار شامل شیوه ایجاد، نگهداری و تبادل، تضمین تمامیت، قابلیت انتساب به اصحاب دعوا و همچنین ثبت زمان و مکان ارسال/دریافت است (ماده 14). - در نتیجه، صرف خارجی‌بودن محل نگهداری یا پردازش داده در ابر مانع از قابلیت استناد نیست؛ دادگاه بر پایه معیارهای ماده 14 قانون تجارت الکترونیکی و عنداللزوم با جلب نظر کارشناس رسمی، اصالت، تمامیت و انتساب داده ابری را احراز می‌کند. 2) مشروعیت تحصیل ادله و منع دسترسی غیرقانونی - دسترسی به محتوای ارتباطات، داده‌های ذخیره‌شده و ترافیک ارتباطی بدون مجوز قانونی، ناقض اصل 25 قانون اساسی (مصونیت مکاتبات و مخابرات) و موجب بی‌اعتباری ادله تحصیل‌شده است. مطا