ممنوعالملاقاتی به معنای سلب یا محدود کردن حقّ ملاقات زندانی/متهم با خانواده یا اشخاص معیّن است. اصل، امکان ملاقات است و محرومیت از آن باید مستند به قانون، مستدل، مدتدار و متناسب باشد. مبنای این اصل در قانون آیین دادرسی کیفری ۱۳۹۲ (حقهای دفاعی و ارتباطات متهم، از جمله تبصره ماده ۱۹۰ درباره ملاقات با وکیل) و در «آییننامه اجرایی سازمان زندانها و اقدامات تأمینی و تربیتی کشور» (فصلهای مربوط به ملاقات و مکاتبات و تنبیهات انضباطی) تصریح شده است. الف) موارد و حدود قانونی ممنوعالملاقاتی 1) به دستور مقام قضایی پرونده (مرحله تحقیقات یا دادرسی): - برای حفظ محرمانگی تحقیقات، جلوگیری از تبانی، امحای ادله یا اخلال در نظم فرایند، بازپرس/قاضی رسیدگی میتواند به طور موقت ملاقاتها را محدود یا ممنوع کند. این تصمیم باید: - مستدل و مستند باشد، - مدتدار و متناسب باشد، - به زندانی ابلاغ شود و قابل پیگیری قضایی باشد. - نسبت به ملاقات با وکیل: مطابق تبصره ماده ۱۹۰ قانون آیین دادرسی کیفری، بازپرس فقط در صورت ضرورت و با ذکر دلیل میتواند ملاقات متهم با وکیل را حداکثر تا یک هفته به تأخیر اندازد. ممنوعیت فراتر از این حدود، خلاف قانون است. محدودیتهای خاص انتخاب وکیل در جرایم موضوع تبصره ماده ۴۸ همان قانون نافی اصل حق ملاقات با وکیل در چارچوب قانون نیست. 2) بهعنوان مجازات یا
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری