تسهیلات دسترس‌پذیری در ورودی، مسیرها و سالن ملاقات چیست؟

مقصود از «تسهیلات دسترس‌پذیری در ورودی، مسیرها و سالن ملاقات» مجموعه ملزومات طراحی، اجرا، تجهیز و بهره‌برداری است که امکان دسترسی ایمن، مستقل و برابر را برای همه شهروندان، به‌ویژه افراد دارای معلولیت، سالمندان و اشخاص دارای محدودیت‌های موقت، فراهم می‌کند. مبنای الزام این تسهیلات، ماده 2 قانون حمایت از حقوق افراد دارای معلولیت (مصوب 20/12/1396) است که همه دستگاه‌های اجرایی و مرتفعین بناهای عمومی و دولتی را مکلف به مناسب‌سازی و رعایت ضوابط و استانداردهای دسترس‌پذیری می‌کند؛ آیین‌نامه اجرایی ماده (2) همان قانون (مصوب هیئت وزیران 1398) نیز رعایت این ضوابط را شرط صدور پروانه، پایان‌کار و بهره‌برداری دانسته و بر نظارت شهرداری‌ها و دستگاه‌های تخصصی تأکید دارد. علاوه بر این، «ضوابط و مقررات شهرسازی و معماری برای افراد دارای معلولیت» مصوب شورای عالی شهرسازی و معماری ایران (1394) به‌عنوان مرجع فنی لازم‌الاتباع، و نیز مقررات ملی ساختمان در مباحث مرتبط (از جمله الزامات عمومی ساختمان، آسانسورها و پله‌برقی‌ها و راه‌های خروج) باید رعایت شود. در سطح بین‌المللی نیز ماده 9 کنوانسیون حقوق افراد دارای معلولیت (مصوب 1387 در مجلس شورای اسلامی) دولت را به تضمین دسترسی به محیط‌های ساخته‌شده مکلف کرده است. 1) ورودی ساختمان - دسترسی هم‌سطح یا جایگزین پله: ورودی اصلی باید به‌