تفاوت قرارداد دیماندی با غیر دیماندی چیست و کدام مناسبتر است؟ ۱) مبنای حقوقی و تعاریف - چارچوب قیمتگذاری و طبقهبندی مشترکان برق در ایران بر اساس مصوبات هیئت وزیران درباره تعرفههای فروش برق و «آییننامه تکمیلی تعرفههای برق» است که هر سال بنا به پیشنهاد وزارت نیرو ابلاغ میشود. این مصوبات مبتنی بر مواد 1 و 3 قانون هدفمند کردن یارانهها مصوب 1388 و اصلاحات بعدی آن، اختیار تعیین و تعدیل تعرفهها و شرایط فروش برق را برای بخشهای مختلف (خانگی، عمومی، صنعتی، کشاورزی، تجاری، و سایر مصارف) پیشبینی میکند. - در این چارچوب، «قرارداد دیماندی» به قرارداد فروش برق برای مشترکانی اطلاق میشود که مبنای محاسبه بهای برق آنان علاوه بر انرژی مصرفی (کیلوواتساعت)، به «قدرت» یا «دیماند» آنان (کیلووات) نیز وابسته است. سنجش دیماند با کنتور دیماند و بر اساس حداکثر توان متوسط در بازه زمانی استاندارد (معمولاً ۱۵ دقیقهای) در هر دوره صورت میگیرد. این دسته عمدتاً مشترکان با قدرت قراردادی بالاتر از سقفهای تعیینشده در مصوبات تعرفهای (بخشهای صنعتی، تجاری بزرگ، عمومی بزرگ و...) را در بر میگیرد. - «قرارداد غیر دیماندی» برای مشترکانی بهکار میرود که مبنای محاسبه بهای برق آنان صرفاً انرژی مصرفی است و مؤلفهای تحت عنوان بهای ظرفیت/دیماند در قبض آنان منظور نمیشود. این دسته عموماً
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری