اگر ایثارگر دچار ازکارافتادگی شود، انتخاب میان بازنشستگی و مستمری ازکارافتادگی چه ملاحظاتی دارد؟

اگر ایثارگرِ شاغل یا بیمه‌شده دچار ازکارافتادگی شود، ترجیح میان «بازنشستگی» و «مستمری ازکارافتادگی» تابع صندوق تابعیت (تأمین اجتماعی یا صندوق‌های کشوری/لشکری)، منشأ و درصد ناتوانی، سابقه خدمت/پرداخت حق بیمه، و مشمولیت مقررات خاص ایثارگران است. در این‌جا ملاحظات اصلی و آثار حقوقی هر انتخاب تبیین می‌شود. 1) چارچوب‌های قانونی حاکم - قانون تأمین اجتماعی مصوب 1354: احکام ازکارافتادگی کلی، جزئی و ناشی از کار و نحوه برقراری مستمری را پیش‌بینی کرده است. مطابق این قانون، ازکارافتادگی کلی در حکم ناتوانی حداقل ۶۶ درصدی از توان اشتغال است و احراز آن منوط به نظر کمیسیون‌های پزشکی سازمان است (مواد 70 تا 75). برقراری مستمری بازماندگان پس از فوت مستمری‌بگیر نیز در مواد 80 به بعد آمده است. - قانون مدیریت خدمات کشوری مصوب 1386: قواعد عام بازنشستگی مستخدمان دولت (از جمله سن و سابقه) را تعیین می‌کند؛ همچنین در بندهای ماده 103 اختیار اعطای سنوات ارفاقی و بازنشستگی زودتر برای برخی مصادیق پیش‌بینی شده است. - قانون نحوه بازنشستگی جانبازان، آزادگان و معلولان شاغل مصوب 1367: مزایای خاص بازنشستگی زودتر از موعد و احتساب‌ها/ارفاق‌ها برای ایثارگران و معلولان شاغل را مقرر می‌کند. - قانون جامع خدمات‌رسانی به ایثارگران مصوب 1391 (با اصلاحات بعدی) و مقررات مرتبط (از جمله قانون تسهیلات استخدامی و اجتماعی جانبازان انقلاب اسلامی مصوب 1374 و آیین‌نامه‌های اجرایی): تعریف ایثارگر، نحوه احتساب سوابق ایثارگری در بازنشستگی، فوق‌العاده‌ها و «حالت اشتغال» و سایر مزایا را تنظیم می‌کند. - مقررات صندوق‌های لشکری و