تأمین منابع مالی امتیازات ایثارگری بر عهده چه نهادهایی است و کمبود منابع چه پیامدهای اجرایی دارد؟

تأمین منابع مالی مزایا و امتیازات ایثارگری در نظام حقوقی ایران، مبتنی بر ترکیب «بودجه عمومی کل کشور»، اعتبارات دستگاه‌های اجرایی بهره‌بردار و ردیف‌های خاص بنیاد شهید و امور ایثارگران است و حسب نوع امتیاز، نهادهای مختلفی مکلف به پیش‌بینی، تخصیص و پرداخت‌اند: 1) دولت و سازمان برنامه و بودجه کشور: قاعده عام آن است که اعتبارات لازم برای اجرای قانون جامع خدمات‌رسانی به ایثارگران در لوایح بودجه سنواتی پیش‌بینی و به تصویب مجلس می‌رسد و توسط سازمان برنامه و بودجه تخصیص و از خزانه‌داری کل کشور پرداخت می‌شود. این تکلیف در متن قانون جامع خدمات‌رسانی به ایثارگران (مصوب 1391 با اصلاحات 1395) به عنوان قانون مادر حوزه ایثارگران تصریح شده و دولت مکلف به تمهید منابع و پیش‌بینی اعتبارات اجرای احکام آن در بودجه‌های سالانه است. از حیث اصول بودجه‌ای نیز اصل 52 قانون اساسی، تنظیم و تصویب بودجه و اصل 53، تمرکز دریافت‌ها و پرداخت‌ها در خزانه را مقرر داشته و به این ترتیب، بار مالی مزایای ایثارگری باید در چارچوب بودجه عمومی پیش‌بینی و از طریق خزانه پرداخت شود. 2) بنیاد شهید و امور ایثارگران: بنیاد، متولی سیاست‌گذاری، برنامه‌ریزی، هماهنگی و نظارت بر حسن اجرای قوانین ایثارگری است و بخش مهمی از پرداخت‌های حمایتی (نظیر کمک‌هزینه‌های معیشتی، شهریه تحصیلی، بیمه درمانی پایه و تکمیلی بر اساس موافقت‌نامه‌های متبادله، یارانه سود تسهیلات اشتغال و مسکن از محل وجوه اداره‌شده) از طریق ردیف‌های بودجه‌ای بنیاد تأمین و به ذی‌نفعان یا طرف‌های قرارداد (نظیر دانشگاه‌ها، شرکت‌های بیمه و بانک‌ها) پرداخت می‌شود. مبنای حقوقی این جایگاه، قانون جامع خدمات‌رسانی به ایثارگران و اساسنامه بنیاد شهید و امور ایثارگران (مصوب 1383) است که بنیاد را به عنوان نهاد مسئول اجرای سیاست‌ها و مصرف‌کننده اعتبارات مصوب در این حوز