سقف زمانی قابل احتساب و محدودیت‌های آن کدام است؟

ملاک «سقف زمانی قابل احتساب» در نظام حقوقی ایران، بسته به نهاد حقوقیِ محلِ بحث متفاوت است و قانون‌گذار در هر حوزه، هم سقف و هم محدودیت‌های احتساب را به‌صورت خاص تعیین کرده است. اهم این موارد به شرح زیر است: - در روابط کار (قانون کار): - ساعات کار عادی: حداکثر ساعات کار قابل احتساب در هفته 44 ساعت است (ماده 51 قانون کار مصوب 1369). - اضافه‌کاری: انجام کار اضافی صرفاً در موارد استثنایی و با توافق طرفین مجاز است و «ساعات کار اضافی نباید از چهار ساعت در روز تجاوز نماید» مگر در موارد استثنایی با توافق طرفین (ماده 59 قانون کار). بنابراین سقف روزانه قابل احتساب به‌عنوان اضافه‌کار، اصل بر 4 ساعت است. - مرخصی سالانه: مرخصی استحقاقی کارگر در سال یک ماه (معادل 26 روز کاری) است و کارگر فقط می‌تواند «9 روز» از مرخصی سالانه خود را به سال بعد منتقل و ذخیره کند؛ بیش از آن، قابل انتقال به سال بعد نیست